Categorieën
Poëzie

Vincent Delta

Poëzie | Vijf nieuwe gedichten van Vincent Delta

onze liefde als dat het was was zonder verleden en zonder toekomst
red light in ruste
die rivier loopt niet hier
nederland is het afvoerputje en hoe westelijker je komt 
hoe meer gaatjes dat afvoerputje krijgt 
er waren jaren dat ik vijf zes zeven maanden weg was 
dat ik dacht dat schiphol mijn thuis was 
veertig kilo kleren en een hoop hoeden 
ben ik heilig geweest nee is dat belangrijk voor dit gesprek absoluut niet 
degradeer jij jezelf door ernaar te vragen ja
op ieder pak yoghurt staat een houdbaarheidsdatum op ieder mens ook 
leef dat is het enige wat ik zeg leef met een uitroepteken
ben jij mij eigenlijk aan het versieren 
ik ga niet met mezelf lopen leuren
die rivier loopt niet hier 
eenzaamheid 
luister 'es kling rrrkling en tingeling 
ik heb slecht nieuws 
tussen ons zou het nooit iets kunnen worden 
er staan nog zoveel onderwerpen op mijn bucketlist  
dromen om in te geloven 
borrelen eten lullen 
picknicken op z'n spaans 
wilde weelde 
ik hoop dat mij de tijd is gegeven om nog een boek te schrijven 
iedereen wil uiteindelijk hetzelfde en dat is gezien worden 
nieuw land in zicht 
het zou mooi zijn geweest als mijn ouders me af en toe op schoot hadden genomen 
drama in pietluttigheden 
wat kan ik doen wat kunnen we doen dat is mijn drijfveer 
ik blijf te speciaal dat is irritant ik vind dat ik meer moet doen 
dat iedereen meer moet doen 
gelukkig was behandeling mogelijk
mij zie je niet op een luchtbedje 
op het droge 
in mijn leven is er geen onderscheid tussen werk en privé 
ik leef 24 uur per dag als een soort borduurwerk 
sterk weefwerk
een beetje aparte mevrouw
palmpje op je hoofd
beschaving in de jungle 
ik vind mezelf helemaal niet idioot ik vind hoe ik de dingen doe normaal en logisch
en hoe andere mensen het doen eigenaardig 
ik was ontzettend verbaasd dat ik verliefd werd op een man 
want ik dacht dat ik lesbisch was 
let's love 
ik voel een diepe verbinding met mensen die worden buitengesloten 
nee nee nee ik ga niet met jou naar bed 
weerzin 
puzzel en ploeter verder 
te voet langs het verroeste spoor 
grotten en bergen 
we zijn al langs twéé borden met pas op drijfzand gewandeld 
geen ontsnappen mogelijk 
de verlossing kwam toen ik een paar dagen na zijn vertrek een brief kreeg 
het voordeel van een brief is dat je kunt nadenken over je woorden 
we begonnen onze brieven met liebe maar dat veranderde toen ik een vriendin kreeg 
een fax ik dacht dát is handig niet meer dat gezeur met postzegels en brievenbussen 
volop creativiteit communicatie en samenwerking 
zoals de bedoeling was van de kantoortuin vergeet het maar 
het zit diep in mij om me steeds af te vragen of ik dingen beter had moeten doen 
mensen projecteren hun machteloosheid en frustratie op degene 
die ze verantwoordelijk achten 
niet iedereen is maar de hele tijd flexibel zoals het hybride werken veronderstelt 
ik hoor ook van vrouwelijke collega's dat ze na anderhalf jaar thuiswerken op slippers 
weer moeten wennen aan het dragen van hoge hakken 
een grote open ruimte waar je alles van iedereen hoort en ziet 
gezellig best wel irritant vaak enerverend zéér 
een groene muur voor elke tuin
niets te mopperen 
kop op u bent al over de helft 
ik ben een huilebalk 
maar als je met een grote verrassing aankomt raak ik helemáál geëmotioneerd 
enthousiasmeren is misschien nog wel belangrijker dan de formele kant 
van subsidiëren of regelgeving dat is mijn stijl van werken 
ik ben meer bezig met het hiernumaals 
thuiswerkers moeten zich vooral niet schuldig voelen 
als ze gaan hardlopen strijken of een dutje doen 
je ochtend vliegt voorbij 
de belangrijkste aantrekkingskracht van thuiswerken is het ontbreken van reistijd 
de mateloosheid in mijn werk had ik toen al je mag niet verzaken dat is het 
ik leef in de droom die ik vroeger droomde 
aan de bak in pyjama of pak 
een kaftan heeft filmsterrenallure 
en er kleeft ook een aristocratische geschiedenis aan 
waar zouden mijn collega's die wel op kantoor waren het allemaal over hebben 
over mij  
de tuin waar niets bloeit
het grote in het kleine  
niets bijzonders 

Vincent Delta (21 december 1979, Rotterdam) voelt zich in de eerste plaats een (manisch) lezer. Het schrijven van gedichten kwam pas veel later in zijn leven. In die zin is hij een laatbloeier. Deze vijf gedichten op Landauer zijn zijn eerste publicatie (coming out als dichter). Dat sterkt hem om stilletjes verder te werken aan zijn debuutbundel en een roman. Als hem gevraagd zou worden om zijn werk te omschrijven, dan zou hij antwoorden dat hij dat liever aan de lezer overlaat, maar dat hij een sterke verwantschap voelt met de zestigers.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.